Je zet het aan — het werkt niet.

Ik heb de oven in elkaar gezet. Nu moet hij getest worden en gerepareerd waar iets stuk is — kortom, klaargemaakt voor doorverkoop als tweedehands. Deze oven is echt iemands betaalbare toegangskaartje tot een eigen zaak. Hij is al versleten en de hoofdklant heeft hem volop gebruikt, maar in wezen is het een stuk ijzer waarin niets kapot kan gaan. En gaat er toch iets kapot, dan is het met de hand te repareren. Je kunt er praktisch alles in bakken. Nou ja, behalve biscuitgebak en sommige soorten brood. Pizza, vlees, stokbrood, gebraad — alles eigenlijk. Daarbij draait hij continu en is de taak simpel: zet het rauwe gerecht aan de ene kant op de band en haal het gare er aan de andere kant af. Je kunt ook iets in het luikje binnen in de band schuiven. Je kunt de temperatuur regelen en de snelheid waarmee het eten beweegt (van 30 seconden tot een half uur in de oven),

Ik zet het aan – de bovenste verdieping werkt. De onderste niet. Op de bovenste verdieping schokt de transportband nog. Oké. Ik stop het, demonteer de aandrijving van de transportband, vind een kapot onderdeel, zoek een nieuwe op de voorraad, vervang het – de transportband werkt perfect. Nog hier of daar een onderdeel. Iets hier of daar aandraaien, iets bijstellen. De kachel werkt prima.

De onderkant zwijgt als een partisan. Ik ben aan het uitzoeken waar het probleem ligt. Ik vind het. De eindschakelaar is kapot, die beschermt tegen de idioot die het deksel opent waaronder de ventilator met bladen, de riemoverbrenging en 220 volt zich bevinden. De ironie is dat ik dit deksel zelf heb geopend en nu zoek waar het probleem ligt. Als er geen schakelaar was, zou niemand het deksel hebben geopend. Ik heb de schakelaar vervangen — alles werkt. Gasautomatiek, temperatuurregeling, koeling na uitschakeling.

Iemand zal op deze kachel zijn leven opbouwen. En ’s avonds zal hij stilletjes vloeken omdat er geen metrische schroefdraad in zit, maar elke andere maat.