De dag die zich niet herhaalde

De populaire cultuur eist dat je elke dag leeft alsof het je laatste is en van een gewone dinsdag een gebeurtenis maakt. Elke dag is inderdaad de enige in zijn soort. Dat betekent niet dat hij uniek hoort te zijn.

Het grootste deel van een goed leven bestaat uit herhalingen: ontbijt, werk, de weg, een gesprek, slaap. De eis dagelijks een gebeurtenis te scheppen verandert het bestaan snel in een dienst voor de productie van indrukken.

Verstandiger is af en toe op te merken wat er precies gebeurd is:

• wat je geleerd hebt;
• bij wie je bent geweest;
• wat je gedaan hebt;
• wat er veranderd is;
• wat het herhalen waard is;
• waar je mee moet stoppen.

Een korte aantekening helpt trage processen te zien en verhindert dat maanden oplossen in het algemene woord „bezig geweest”.

Maar een dagboek hoeft geen nieuw beoordelingssysteem te worden. Soms verliep een dag gewoon, en dat is goed nieuws. Het huis is niet afgebrand, de relatie is niet stukgelopen, het werk is een stukje opgeschoten.

De onherhaalbaarheid van een dag vraagt geen vuurwerk. Het volstaat dat juist deze dag niet nog eens geleefd kan worden. Misschien moet je hem daarom niet uitsluitend besteden aan het bewijzen van je eigen productiviteit.

Je kunt dat toetsen met een vraag over het afgelopen jaar. Iemand noemt twee reizen en één verhuizing — wat eruit sprong. Tegelijk praat hij het warmst over de zaterdagse ontbijten, die zich vijftig keer herhaalden en daarom in geen enkel album terechtkwamen. Het geheugen werkt als een nieuwsredactie: het bewaart afwijkingen, niet de achtergrond. De kwaliteit van een geleefd jaar beoordelen op zijn archief is ongeveer hetzelfde als een huis beoordelen op de foto’s van het inwijdingsfeest.

De eis om van elke dag een gebeurtenis te maken betekent in de praktijk de eis afwijkingen te produceren. Na een jaar blijken het er precies zoveel te zijn als iemand heeft weten te organiseren, en geen enkel ontbijt op de lijst.