Minder heldhaftigheid

Heel vaak verstandiger liever weggaan dan heldhaftig zijn.
Bijvoorbeeld, stel dat je denkt dat het werk dat je gaat doen twee uur zal duren. Maar vier uur later ben je pas op een kwart van de weg. Je natuurlijke instinct zegt je: “Je kunt niet opgeven, ik heb hier al vier uur aan besteed!”

Dat wil zeggen, je schakelt de heldenmodus in. Je hebt besloten om het werk te doen. Je vindt het zelfs een beetje leuk dat het werk nog niet gedaan is. Je ballen je vuisten en sluit jezelf af van de buitenwereld.

En soms leidt zo’n aanpak tot overbelasting op het werk. Maar is het dat waard? Waarschijnlijk niet. De taak was het waard om er twee uur aan te besteden, en niet zestien. In die zestien uur had je veel andere nuttige dingen kunnen doen. Bovendien heb je jezelf afgesneden van feedback, wat je nog verder op het verkeerde pad had kunnen brengen. Zelfs helden hebben soms iemand nodig die met een frisse blik naar de situatie kijkt – een buitenstaander kan hen helpen de realiteitszin van wat ze doen te beoordelen.

Ik heb ook soortgelijke problemen ervaren. Toen besloot ik dat als iets veel meer tijd in beslag neemt dan ik had gepland, ik andere mensen om hulp vraag om naar het probleem te kijken. Ze hoeven niet eens betrokken te raken bij het oplossen van het probleem, maar ze kunnen op zijn minst kijken en hun mening geven. Soms staat de voor de hand liggende oplossing gewoon voor je neus, maar je bent niet in staat om het zelf te zien.

Vergeet niet dat zo’n voor de hand liggende oplossing met een tamelijk grote kans zal zijn: stop met dit werk. Mensen associëren het opgeven van een zaak automatisch met een nederlaag, maar soms is dat nu juist wat je zou moeten doen. Als u al te veel tijd hebt gestoken in iets wat het niet waard was, leg het dan gewoon terzijde. De verspilde tijd krijgt u toch niet terug. Het ergste wat u kunt doen, is er nog meer tijd in steken.