Presumptie van openbaarmaking van informatie

Nou ja, we hebben die “schokkende” lekken op WikiLeaks. Ja hoor, buiten een kleine kring van diplomaten interesseren ze niemand. Ja hoor, misschien is het allemaal opgezet spel en was het lek zorgvuldig gepland en werd Assange een werktuig in handen van de lekkers. Ja hoor, misschien hebben de VS het zelf gelekt. In vrijwel alle gelekte informatie staat immers niets ernstigs tegen concrete mensen in de VS, maar wel een massa onaangenaams over mensen in de hele wereld. Ja hoor, er is nu een nieuw wapen in de politieke strijd bij gekomen en zulke lekken zullen zich steeds vaker herhalen. Hoogstwaarschijnlijk zullen ze waar zijn. Soms een provocatie. Zeer waarschijnlijk manipulatie.

Maar het belangrijkste is iets anders. Het belangrijkste is dat het label “geheim” of “voor intern gebruik” nu niet meer betekent wat het vroeger betekende. Vroeger betekende het “mag niet gepubliceerd worden”, en nu betekent het “verwacht publicatie”. Met andere woorden, alle geheime informatie wordt nu van tevoren geanalyseerd in termen van de gevolgen die de publicatie met zich mee zal brengen. De mensen die met geheimen werken, zitten nu al te rekenen aan de risico’s en nemen al maatregelen om de gevolgen van die risico’s te verminderen.

En morgen zal het label “geheim” zijn betekenis volledig verliezen, omdat bij het ontstaan van enig geheim de krachten niet meer gericht zullen zijn op het verbergen ervan voor anderen, maar op het elimineren van de gevolgen van een mogelijke onthulling in de toekomst. De paradigma van het omgaan met geheimen verandert. Daarna zal de eerbiedige houding ten opzichte van geheimen verdwijnen: “publiceer maar, ga je gang!”

En alles wat verborgen is, wordt openbaar. Evangelie van Marcus, hfdst. 4 , vers 22