Stijl hangt af van wie je aanstuurt?

Ik sprak met iemand die maar niet wilde geloven dat het bestaan van een managementstijl op zichzelf al wijst op gebreken in het management. Dat de juiste stijl die stijl is die je niet opmerkt en die er eigenlijk niet is. Het leek mij dat we in dat gesprek tot een gemeenschappelijk standpunt kwamen, maar er viel een interessant argument ter verdediging van de “stijlvolheid”. Er werd gezegd dat verschillend werk nu eenmaal verschillende managementstijlen vereist. Stuur je verkopers aan, dan past de stijl waarover ik het had* beter bij het proces, maar gaat het bijvoorbeeld om een magazijnchef, dan moet die een andere stijl hebben. Dat motivatie en het koppelen van persoonlijke doelen aan de doelen van het bedrijf begrijpelijk zijn voor die mensen bij wie er een direct resultaat is, en niet voor degenen die procedurele dingen uitvoeren of op hun werkplek kunnen stelen.

Ik veronderstelde toen dat het des te belangrijker is voor procedurele mensen om hun interne motivatie naar buiten te halen, en des te meer voor mensen “aan de lopende band” om het werk zo in te richten dat het plezierig is. Bovendien is het belangrijk om hen te ondersteunen in hun werk, vooral wanneer hun werk geen directe en duidelijke resultaten oplevert. Als we zo’n werk hebben waarbij, wat de werknemer ook doet, het voor hem altijd dezelfde “Groundhog Day” is, dan zal het effect van een juiste, “onopvallende” managementstijl, die niet gericht is op mensen maar op afspraken, des te duidelijker zichtbaar zijn.

*Ik sprak over voortdurende coaching, feedback, het principe van “hier en nu”, het opbouwen van gemotiveerd vertrouwen in plaats van een systeem van totale controle, over de nutteloosheid van straffen, enzovoort.*