De riem wordt aan twee kanten vastgehouden

Wat wij bezitten, gaat eisen stellen.

Een huis moet onderhouden worden. Een auto nagekeken. Een bedrijf draaiende gehouden. Een reputatie verdedigd. Een verzameling bewaard. Zelfs een mooie tuin blijkt vrij snel een administratief karakter te hebben.

Bezit geeft controle en schept tegelijk afhankelijkheid.

Vóór een aanschaf is het nuttig niet alleen naar de prijs te kijken, maar ook naar de toekomstige verplichtingen:

• onderhoud;
• tijd;
• opslag;
• verzekering;
• de onmogelijkheid om snel te verhuizen;
• de angst het kwijt te raken;
• de mensen van wie je nu afhankelijk bent.

Dit is geen argument tegen eigendom. Sommige dingen vergroten de vrijheid: gereedschap, een woning, een buffer, vervoer op een geschikte plek.

Maar een voorwerp dat voor de vrijheid is gekocht, kan alle tijd opeisen die het onderhoud ervan kost.

De riem wordt inderdaad aan twee kanten vastgehouden. Het is al veel waard om te weten wie op dit moment wie uitlaat.

Een tweede huisje is het eerlijkste voorbeeld. Gekocht voor weekenden in de buitenlucht, en twee jaar later zijn de weekenden niet gevuld met buitenlucht, maar met het dak, de schutting, de pomp en een gesprek met iemand die beloofde woensdag te komen. Uitrusten kan er nog steeds, maar het venster tussen „we zijn er” en „er moet iets gebeuren” is gekrompen tot de zaterdagochtend. Formeel beslist de eigenaar of hij gaat of niet. Feitelijk betekent een maand niet gaan dat je bij een langere lijst aankomt.

Eigendom neemt de vrijheid zelden helemaal af. Het neemt het recht op nietsdoen af: het ding blijft verslijten terwijl de eigenaar met iets anders bezig is. De rekening voor de pauze komt later, maar hij komt.