Liefde hoef je niet te verdienen

Een romantisch plot draait vaak om verovering: met de juiste daden, geduld en volharding verdient de held de liefde van de ander. In het echte leven zijn aandacht en nabijheid geen prijs voor een voltooide queeste.

Het lijkt of juist diens aandacht binnengehaald moet worden, en een afwijzing een zeldzaam en onherstelbaar verlies betekent. Hoe meer er al in is gestopt, hoe moeilijker het is om te stoppen.

Het hof maken en initiatief nemen is normaal. Je mag uitnodigen, interesse tonen en de tweede stap zetten. Het probleem begint wanneer één van beiden voortdurend afwijst, verdwijnt, de ander in de wacht zet of steeds nieuwe bewijzen van waardigheid eist.

Verstandiger is om niet naar een los gebaar te kijken, maar naar wederzijdse beweging:

• de ander neemt zelf contact op;
• maakt tijd vrij;
• is geïnteresseerd in jouw leven;
• komt afspraken na;
• gebruikt geen jaloezie;
• houdt je niet in reserve;
• kan duidelijk zeggen dat hij niet verder wil.

Niet elke onbeantwoorde liefde is giftig. Gevoelens hoeven sowieso niet rechtvaardig te zijn. Giftig kan het gedrag worden: gehechtheid uitbuiten, onduidelijkheid uit gemakzucht, vernedering of de eis om gewoon respect te verdienen.

Een idool is bijzonder onhandig als partner. Bewondering schept vooraf een hiërarchie en belemmert het zicht op een gewoon mens met gewone gebreken.

Je liefde verklaren mag ook als het antwoord onzeker is. Maar een liefdesverklaring hoort gevoelens te melden, geen rekening te presenteren.

Andermans „nee” wordt geen „ja” door de kwaliteit van de argumenten.

Mensen opmerken voor wie we al interessant zijn is vaak verstandiger dan jarenlang je eigen waarde bewijzen aan iemand die met een ander leven bezig is.

Het teken van reservestatus is simpel: het contact wordt hervat wanneer het bij de ander leeg is. Iemand verdwijnt maandenlang, verschijnt dan ‘s avonds met een warm bericht en is een week later weer weg, en de cyclus herhaalt zich met een ritme dat niets te maken heeft met wat er bij ons gebeurt. Van binnenuit voelt dat als „eindelijk lukt het”, terwijl het ritme door andermans agenda wordt bepaald. Makkelijk te toetsen: probeer zelf contact te zoeken in zijn drukke week.

Het onaangename is dat inspanning hier averechts werkt. Hoe meer iemand zijn waarde bewijst, hoe vaster zijn plek in de reserve: het is handig om iemand vast te houden die zonder kosten beschikbaar blijft.